از موزه عبرت چه می دانید؟

 

 

موزه عبرت مکانی است به جای مانده از دوران پهلوی، قبل از انقلاب محل این موزه سازمان مخوفی به نام ساواک بود یا زندان ساواک. همانطور که می دانید همزمان با پیدایش نیروهای انقلابی در دهه چهل سازمان هایی برای سرکوب این نیرو ها به وجود آمدند. ساواک در دو کمیته مشغول فعالیت بود.

موزه عبرت مکانی است به جای مانده از دوران پهلوی، قبل از انقلاب محل این موزه سازمان مخوفی به نام ساواک بود یا زندان ساواک.

کمیته مشترک ضد انقلاب رژیم پهلوی

همانطور که می دانید همزمان با پیدایش نیروهای انقلابی در دهه چهل سازمان هایی برای سرکوب این نیرو ها به وجود آمدند. ساواک یکی از عناصر قدرتمند بود که شاه از امنیت و کارایی آن مطمئن بود.

ساواک در دو کمیته مشغول فعالیت بود. یک کمیته مسئول شناسایی افرادی که در تظاهرات شرکت می کردند بود و کمیته دوم مسئول دستگیری و باز پرسی از آنها. شهربانی نیز در کنار ساواک مسئولیت امنیت بود. این دو سازمان برای اینکه قدرت بیشتری داشته باشند با یکدیگر رقابت می نمودند و حتی گاهی دچار درگیری می شدند.

با وجود این اختلافات که این سازمان ها با یکدیگر داشتند. سران نظام تصمیم گرفتند تا دو سازمان را در هم ادغام کرده و یک کمیته ضد خرابکاری ایجاد نمایند.

این کمیته مشترک ضد خرابکاری در سال 1350 توسط شاه تاسیس گردید. این ادغام الگو گرفته شده از امنیت انگلیس بود.با مشترک شدن این دو سازمان باز هم شهربانی سعی می کرد با بدست آوردن اطلاعات آنها را به شاه بفرستد که خوشایند ساواک نبود در نتیجه با تلاش و کوشش مقامات ساواک این سازمان به تنهایی مسئول شناسایی و بازجویی و شکنجه شد.

آشنایی کامل با موزه عبرت

موزه عبرت در واقع همان شکنجه گاه مخوف دوران پهلوی است. در سال 1382 مکان این ساختمان با استفاده از هنرمندان متعهد به موزه ای تبدیل گردید تا جنایات رژیم پهلوی را برای نسل جوان به تصویر بکشد.

نحوه شکنجه انقلابی ها توسط ساواک

پخش صدای بلند و طولانی در سلول : در خاطرات کسانی که توسط این سازمان مخوف شکنجه شده اند آمده است که صداهای بلند مثل ضرب و شتم، آه و ناله، صدای شکستن استخوان ها، تیراندازی و غیره به مدت طولانی مثلا 7 شب تا 5 صبح پخش می شد تا زندانی آرامش خود را از دست دهد.

ممانعت از دستشویی رفتن زندانیان: در خاطرات مبارزان آمده است که نگهبان ها تا 48 ساعت در سلول را باز نمی کردند و اجازه دستشویی رفتن را نمی دادند و حتی گاهی زندانیان را مجبور می کردند در ظرف غذای خود ادرار کنند.

شکنجه های روحی و روانی: از سخت ترین شکنجه ها که با روی کار آمدن رئیس دوم ساواک بیشتر بود شکنجه های روانی بودند. هتاکی، تهدید به قتل یا تجاوز به خانواده، بیدار نگه داشتن زندانی به مدت طولانی، تراشیدن مو و محاسن برای مسخره کردن، عریان نمودن و غیره..... که تحمل این نوع شکنجه ها سخت تر از شکنجه فیزیکی بود. تمام این شکنجه ها در موزه عبرت به تصویر کشیده شده است.

وادار ساختن زندانی به تقلید صدای حیوانات :  بازجویان ساواک برای تحقیر شخصیت زندانیان آنان را وادار می کردند تا صدای حیوانات را به مدت طولانی تقلید کنند.

ضرب و شتم : این یکی از روش های مرسوم در شکنجه است که ضربه های سخت و طاقت فرسا به سر و صورت و قسمت های حساس بدن زندانی وارد می کردند که باعث شکستگی، خونریزی و در بعضی مواقع موجب قطع عضو نیز می گردید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *